Louis Pasteur en Antoine Bechamp

Gist, schimmel en schimmel

 Gist en schimmel zijn eencellige vormen van planten.  Ze bewonen land, lucht en water en zijn overal.  Schimmel, die nauw met hen verwant is, is het eindstadium van alle pleomorfe cycli in het lichaam.  Enkele schimmelcellen zijn alleen onder een microscoop te zien, maar een kolonie daarvan is zichtbaar aanwezig in de vorm van paddenstoelen, paddenstoelen en de soms wazige schimmels die we op dingen hebben zien groeien.  Gedurende honderden miljoenen jaren hebben gist, schimmel en schimmels zich ontwikkeld tot meer dan 500.000 verschillende identificeerbare vormen.  Gedurende die periode hebben ze weinig genetische veranderingen ondergaan.  Blijkbaar hebben ze het niet nodig, omdat ze zijn gemaakt als opportunisten en survivalisten, en perfect geschikt voor wat ze doen.  Ze kunnen gaan van snelle groei tot duizenden jaren kiemrust.  Dit is te zien in hun levende sporen die zijn gevonden in Egyptische graven.  Er is een gezonde biologische basis voor ons inherente vermogen om deze pleomorfe vormen te produceren.  Terwijl mensen, hogere planten en dieren leven;  bacteriën, gisten, schimmels en schimmels zijn niet in staat om de natuurlijke evenwichtsmechanismen die hogere levensvormen bezitten volledig te overwinnen.  Maar zodra het gastorganisme sterft, zijn deze microforms de belangrijkste “begrafenisondernemers” die de hogere levensvorm terugbrengen tot basis

  materialen.

 In de biologie staat dit bekend als de koolstofcyclus en het is een natuurlijk, noodzakelijk levensproces.  De recyclers zijn geëvolueerd van, en zijn eigenlijk een vorm van opruiming, van microzymen.  En microzymen bevinden zich van nature in alle pleomorfe microforms zoals in alle levende wezens.  Ze zijn de ultieme onvergankelijke vorm waarin organisch materiaal wordt gereduceerd.  Gist en schimmel kunnen hun overname beginnen terwijl we nog leven.  Omdat de microzymen van een zuur terrein het chemische signaal krijgen dat dit organisme dood of ongeorganiseerd is!  Het lichaam wordt van nature zuur wanneer het sterft of wanneer de cellen beginnen te desorganiseren.  En zonder ademhaling gaat zuurstof verloren.  Een van de symptomen van onbalans in het terrein is zuurstofgebrek.  Deze ziekelijk ontwikkelde organismen gedijen zonder zuurstof, d.w.z. ze zijn anaëroob.  Met verschillende spanningen maken we ons vatbaar voor deze overname.  De belangrijkste zijn chronisch

 onjuist dieet en / of andere chronische toxiciteit.  Emotionele onrust en liefdeloze gedachten, woede, etc. hebben een sterk verzurende werking in de weefsels.

Wil jij je lichaam weer in balans? Maak een afspraak

Wil je me volgen op Facebook, voeg me dan toe of like een van mijn pagina’s Natuurpraktijkaurora of Orthomoleculaire geneeskunde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s